(Γράφει η Δέσποινα Λιμνιωτάκη, πρόεδρος της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας")

Τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από μια «κακιά στιγμή».
Είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα του οποίου η ταχύτητα και το ανθρώπινο λάθος είναι μόνο συμπτώματα. Σε μεγάλο ποσοστό, τα τροχαία αποτελούν κομμάτι μιας αρρωστημένης νοοτροπίας του λαού που, προς το παρόν, κοστίζει γύρω στα 3 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο στην Ελλάδα και αποτελεί την τρίτη στη σειρά αιτία θανάτου του γενικού πληθυσμού μετά τις καρδιαγγειακές παθήσεις και τον καρκίνο. Στο πρόβλημα συνυπολογίζονται όχι μόνο οι ακαριαίοι θάνατοι αλλά και οι σοβαροί τραυματισμοί των ανθρώπων, όπως προκαλούνται είτε από πρόσκρουση και ανατροπή οχημάτων είτε από παράσυρση πεζών, με πολύπλοκες και παράπλευρες προεκτάσεις για τη ζωή των φροντιστών των τραυματισμένων και των συγγενών που μένουν πίσω.
Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, τα τροχαία ατυχήματα απειλούν σοβαρά την παγκόσμια υγεία και επηρεάζουν αρνητικά την κοινωνική και οικονομική πρόοδο, βάζοντας τροχοπέδη στην ανάπτυξη και την αειφορία των χωρών που βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις σε σχέση με την ασφάλεια και την πρόληψη των ατυχημάτων στο δρόμο. Η Ελλάδα είναι μία από αυτές, το μέρος όπου οι νόμοι και οι κανόνες μοιάζουν να λειτουργούν μόνο για μια μικρή μειοψηφία.

Ανεξάρτητα από τα συγκλονιστικά στατιστικά στοιχεία των ατυχημάτων κάθε χρόνο, δεν χρειάζεσαι πολλά για να καταλάβεις ότι - από την παραβίαση μιας πινακίδας ή ενός φαναριού, μέχρι την παράνομη στάθμευση και από τον συνδυασμό αλκοόλ και οδήγησης στην επαρχία μέχρι το σβήσιμο των κλήσεων για τους «κολλητούς» - στο αυτοκίνητο, η κοσμοθεωρία του Έλληνα που αναγνωρίζει όλα τα δικαιώματα για τον εαυτό του και αφήνει τις υποχρεώσεις για τους συμπολίτες του, βρίσκει την απόλυτη έκφραση.

Οι δρόμοι είναι εκείνες οι λωρίδες γης στις οποίες θα αναμετρηθούν οι άνθρωποι με τις αξίες. Η συμπεριφορά στο δρόμο είναι η γνώση και η αναγνώριση του συστήματος λειτουργίας των νόμων και των θεσμών. Μέσα στο δρόμο «βλέπεις» τον άλλο ως συνδιαμορφωτή πολιτισμού. Δυστυχώς στη χώρα μας η προβληματική οδηγική συμπεριφορά είναι το καθεστώς και η συμμόρφωση με τον Κώδικα η εξαίρεση. Οι δρόμοι βρίσκονται υπό κατάληψη από χειριστές με ανεξέλεγκτο θυμικό, μεγάλη αντίσταση στην αλλαγή και κρεμασμένα φυλαχτά στο παρμπρίζ για το καλόπιασμα στους αγίους.
Όμως το θέμα δεν μπορεί να θεωρείται προσωπικό γιατί έχει εδώ και χρόνια ξεπεράσει τη δικαιολογία των «μεμονωμένων περιστατικών». Όταν βλέπεις συνεχείς παραβιάσεις, οδήγηση πάνω από το όριο ταχύτητας, τρικάβαλα από γονείς που μεταφέρουν τα παιδιά τους στο σχολείο ανάποδα σε μονόδρομο ή ανεβασμένα-στα-πεζοδρόμια αγροτικά αυτοκίνητα και καταπάτηση από τις ρόδες των οδηγών όδευσης τυφλών, είναι βλακώδες να επικαλείσαι το φιλότιμο. Πρόκειται για μια γενικευμένη απειλή που απαιτεί από τους πολιτικούς να της δώσουν σημασία. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν οι ερευνητές του μέλλοντος διαπίστωναν κάποια συνάφεια ανάμεσα στα αίτια της κρίσης που βιώνουμε και στην οδηγική νοοτροπία: είναι αυτές οι καθημερινές φορές που θα πεις «ω αδερφέ!» που φτιάχνουν το παζλ της διαχείρισης του συνόλου των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία και ως λαός. Οδηγάμε στην εθνική με τέρμα γκάζια. Η πρόσκρουση είναι αναπόφευκτη.
Τα τροχαία ατυχήματα πρέπει να είναι τα τελευταία σε προτεραιότητα στην πολιτική ατζέντα διαφόρων κομμάτων αφού πέρα από συγκυριακές αναφορές ελάχιστα θα δούμε μια στοχευμένη, εμπεριστατωμένη με στοιχεία εκστρατεία ευαισθητοποίησης με έμφαση στη μηδενική ανοχή στις παραβιάσεις από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Το σύστημα οδικών μεταφορών με όλα τα παρακλάδια του είναι κοστοβόρο ενώ στην επαρχία πέφτει θύμα της μικροπολιτικής των πολιτευτών που προεκλογικά στέλνουν τις μπουλντόζες να κάνουν μπαλώματα εκεί που χρειάζονται μελέτες και δαπάνες για την οριστική λύση του προβλήματος της ακαταλληλότητας των δρόμων. Κοινώς, δεν παίρνει κανείς στα σοβαρά τους δρόμους παρά εκείνους που οδηγούν σε ψήφους. Τα σποτ που έχουν ως στόχο να αφυπνίσουν, συχνά πετυχαίνουν το αντίθετο: να κλείσουν τα μάτια των πολιτών στο πρόβλημα επειδή νομίζουμε ότι δεν θα πέσουμε ποτέ θύματα της στατιστικής και των δυσάρεστων πρωτοσέλιδων. Το μεγαλύτερο μειονέκτημά τους όμως είναι ότι το μήνυμα των σποτ απευθύνεται σε οδηγούς και όχι σε πολίτες ενώ εμείς δεν οδηγούμε απλά τα αμάξια – υπάρχουμε μέσα από αυτά.
Αν προσπαθήσει κάποιος να ξετυλίξει το κουβάρι της οδηγικής συμπεριφοράς θα μείνει στα χέρια του με μια συννοσηρότητα, την ταυτόχρονη ύπαρξη δύο ή περισσότερων διαταραχών εκ των οποίων η επικίνδυνη οδήγηση είναι μόνο ένα κομμάτι. Και οι διαταραχές στην Ελλάδα αποσιωπούνται.

Πρώτη δημοσίευση στο marketnews.gr

Τα έχουμε πει όλα, αλλά το πιο σημαντικό το αφήσαμε απ’ έξω: την αδράνεια της κοινωνίας των υπερασπιστών του εμβολίου.
Σύντομα συνοπτικά, τι είπαμε εδώ μήνες:
Έχει γραφτεί και ειπωθεί δεκάδες φορές από όλα τα επίσημα χείλη ότι ο κύριος παράγοντας της έκτασης της επιδημίας και κυρίως των «σκληρών» δεικτών της (διασωληνωμένοι σε ΜΕΘ, θάνατοι) είναι η χαμηλή εμβολιαστική κάλυψη. Βέβαια δεν είναι ο μόνος παράγοντας. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στον διεθνή χώρο έχει αναφερθεί η επικινδυνότητα και η ευκολία μετάδοσης της μετάλλαξης Δ, που αρχικά μας καθησύχασε αλλά αποδείχτηκε ύπουλη, υπόγεια, αθόρυβη και γι’ αυτό πιο καταστροφική. Η μείωση της ανοσίας των εμβολίων μετά από μερικούς μήνες. Έχει ειπωθεί επίσης (και σωστά) ότι η χαλάρωση στα μέτρα από το καλοκαίρι και μετά, ένα κλίμα εφησυχασμού που αφέθηκε να καλλιεργηθεί, η αμηχανία και η διστακτικότητα του κυβερνητικού επιτελείου στην αποφασιστική οργάνωση και τήρηση των μέτρων, είναι επίσης παράγοντες που επηρέασαν την έκρηξη αυτού του κύματος. Αλλά, αναμφίβολα, όλα αυτά έπαιξαν τον ρόλο τους στο πεδίο που άφησε ελεύθερο ο χαμηλός δείκτης εμβολιαστικής κάλυψης. Κι αυτός έκανε και κάνει τη διαφορά είτε αρνητική είτε θετική με άλλες χώρες, πάντως κυρίως αρνητική.

Έχει επίσης ειπωθεί και γραφτεί ότι τη βελτίωση του ποσοστού των εμβολιασμένων συμπολιτών μας δεν θα πρέπει να την περιμένουμε πλέον από τις κεντρικές παρεμβάσεις των ειδικών, τις συμβουλές και την επιχειρηματολογία τους από τα πάνελ της τηλεόρασης. Η μακρινή, απρόσωπη επικοινωνία με τον πολίτη έχει τα όριά της. Ξέρουμε επίσης ότι ένα σημαντικό ποσοστό στους ανεμβολίαστους δεν είναι οι «πακτωμένοι» αρνητές με «θεωρητική» τεκμηρίωση. Αυτοί κάνουν περισσότερο θόρυβο, είναι οι πιο ενεργητικοί (μάλλον οι μόνοι ενεργητικοί στην κοινωνία) και ακούγονται περισσότεροι από το πραγματικό ειδικό βάρος που διαθέτουν. Ένα σοβαρό ποσοστό, που φαίνεται να υπερβαίνει το 50% των ανεμβολίαστων είναι οι «άλλοι» που αρνούνται σθεναρά ή ήπια το εμβόλιο επειδή φοβούνται, έχουν αμφιβολίες, τους «μίλησε» κάποιος γνωστός που εμπιστεύονται, που στη γειτονιά συζητιέται πώς και γιατί πέθανε μια γειτόνισσα με covid μόλις έκανε το εμβόλιο κλπ. Με απλή κοινή λογική, αυτοί οι πολίτες είναι σήμερα η «ομάδα στόχος». Αυτοί θα κάνουν και μπορούν να κάνουν τη διαφορά στο ποσοστό των εμβολιασμένων, άρα και στη μείωση των αρνητικών δεικτών της πανδημίας. Και μάλιστα ακόμα πιο ειδικά οι άνω των 60 μέσα σ’ αυτή την ομάδα. Κι αυτοί θα μειώσουν τη φόρα και την αυθάδεια της δεισιδαιμονίας των ανορθολογιστών.

Όλα αυτά έχουν ειπωθεί εδώ και μήνες, από το ξεκίνημα των εμβολιασμών. Και;
Τίποτα ή σχεδόν τίποτα

Συνέχεια στο Athens Voice

Το 2000 στη Σύνοδο Κορυφής της Παγκόσμιας Ένωσης Γυναικών, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης,  αποφασίστηκε να θεωρείται η 19η Νοεμβρίου ως Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης των κυβερνήσεων, της κοινωνίας και των πολιτών και ανάληψης δράσης για την πρόληψη, την αποτροπή και την καταστολή του φαινομένου. Η επιλογή της ημερομηνίας δεν είναι τυχαία, καθώς έγινε για να συνδυαστεί με την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου), όπως αυτά ορίζονται από τη διεθνή σύμβαση του Ο.Η.Ε.
 
Τι είναι η παιδική κακοποίηση 
 
Είναι η δράση ενός ενήλικα ή η αποτυχία του να αναλάβει δράση που οδηγεί στον τραυματισμό ή την απειλή τραυματισμού ενός παιδιού τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.   Η παιδική κακομεταχείριση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο του αιώνα μας και εμφανίζεται σε παιδιά κάτω των 18 ετών, που συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή από άτομα που γνωρίζουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους και  σπανιότερα από αγνώστους.
 
Ανησυχητικά τα στοιχεία της παιδικής κακοποίησης στον κόσμο και τη χώρα μας
 
Είναι αδύνατο να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας κατά των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία. Τα διεθνή στοιχεία, σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, καταδεικνύουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών που κακοποιούνται δεν το αναφέρουν ποτέ. Υπολογίζεται παρ’ όλα αυτά, ότι περίπου 500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο.
Σύμφωνα με το Διεθνές Κέντρο για Αγνοούμενα και Εκτεθειμένα παιδιά (ICMEC) (https://www.icmec.org/), 1 στα 5 κορίτσια και 1 στα 10 αγόρια θα κακοποιηθούν σεξουαλικά πριν από την ηλικία των 18 ετών αλλά μόνο 1 στα 3 περιστατικά καταγγέλλονται. 150 εκατομμύρια κορίτσια και 73 εκατομμύρια αγόρια βιάζονται ή πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας κάθε χρόνο, συνήθως από άτομο της οικογένειάς τους. 
Περίπου τα 6 στα 10 παιδιά ηλικίας ενός έτους σε 30 χώρες για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία υποβάλλονται σε πειθαρχικό έλεγχο διά της βίας σε τακτική βάση. Το ένα τέταρτο σχεδόν των παιδιών ηλικίας ενός έτους τιμωρούνται με τράνταγμα (ταρακούνημα) του σώματός τους από γονείς ή άλλους, ως τιμωρία και σχεδόν το 1 στα 10 δέχεται χαστούκια στο πρόσωπο, το κεφάλι ή τα αυτιά.
Επίσης, 20,9 εκατομμύρια παιδιά είναι θύματα καταναγκαστικής εργασίας εκ των οποίων 4,5 εκατομμύρια (22%) καταναγκαστικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, κάθε 7 λεπτά ένας έφηβος χάνει τη ζωή του από πράξη βίας.
Το ήμισυ του πληθυσμού των παιδιών σχολικής ηλικίας (732 εκατομμύρια) ζει σε χώρες όπου η σωματική τιμωρία στο σχολείο δεν απαγορεύεται πλήρως.
Στη χώρα μας, ένα περιστατικό κακοποίησης παιδιού γίνεται γνωστό σχεδόν κάθε μέρα, μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο,  στοιχεία που να καταγράφουν με ακρίβεια το φαινόμενο, και στη δική μας περίπτωση, δεν υπάρχουν. Η πιο ακριβής εικόνα ποσοτικά που υπάρχει, βασίζεται σε μελέτη που πραγματοποίησε πριν από κάποια χρόνια το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού με ανώνυμα ερωτηματολόγια σε 15.000 παιδιά και γονείς, τυχαίο δείγμα του ελληνικού πληθυσμού.
Από τη συγκεκριμένη έρευνα προκύπτει ότι πολύ μικρό ποσοστό των πραγματικών περιστατικών δηλώνεται σε υπηρεσίες. Όπως εξηγεί ο διευθυντής του Ινστιτούτου Γιώργος Νικολαΐδης, «η σύγκριση είναι συντριπτική. Για παράδειγμα, στις ηλικίες 11, 13 και 16 ετών, ενώ τα παιδιά έλεγαν ότι σε διάστημα ενός έτους είχαν έκθεση σε σωματική βία κατά περίπου 48,5% εκ των οποίων το 6% είχαν έκθεση σε πάνω από 8 είδη σωματικής βίας (χτύπημα με το χέρι, κλοτσιές, με αντικείμενο, εγκαύματα, κλπ.), ήταν δηλαδή σοβαρά πολλαπλά περιστατικά βίας, τα περιστατικά που ήξεραν όλοι οι φορείς μαζί (νοσοκομεία, αστυνομία, ΜΚΟ κλπ.), το ίδιο χρονικό διάστημα, αντιστοιχούσαν στο 0,18% του παιδικού πληθυσμού εκείνων των ηλικιακών κατηγοριών. Και μάλιστα όσον αφορά τη σεξουαλική βία, το ποσοστό των παιδιών των συγκεκριμένων ηλικιών που απάντησαν ότι έχουν δεχθεί σεξουαλική βία ήταν 7,6% (από το οποίο περίπου το 4,5% σεξουαλική βία με σωματική επαφή) ενώ όλοι οι φορείς μαζί γνώριζαν περιστατικά που αντιστοιχούσαν στο 0,07%».
Τέλος, στην Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, 4.000 παιδιά κακοποιούνται σοβαρά κάθε χρόνο. Ωστόσο, το σύνολο των νέων περιπτώσεων πιθανολογείται ότι ξεπερνά τις 20.000.
Μορφές και συνέπειες της κακομεταχείρισης των παιδιών
Οι συχνότερες μορφές κακοποίησης παιδιών οφείλονται σε:
α) Παραμέληση: περιλαμβάνει τη μη παροχή φροντίδας στο παιδί από τον γονέα, τον κηδεμόνα ή τον υπεύθυνο πάροχο, όπως είναι η  έλλειψη υγιεινής, ασφάλειας, καθαριότητας, κάλυψης βασικών αναγκών, εκπαιδευτική παραμέληση κλπ., με άμεσες σοβαρές συνέπειες στην ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού.
β) Σωματική κακοποίηση: περιλαμβάνει την πρόκληση ή προσπάθεια πρόκλησης σωματικού πόνου, τραύματος, βασανισμού με συνέπειες στη λειτουργικότητα του παιδιού σε σωματικό, κοινωνικό (συμπεριφοράς) και ψυχολογικό επίπεδο.
γ) Σεξουαλική κακοποίηση: περιλαμβάνει μία ποικιλία σεξουαλικών συμπεριφορών, με και χωρίς επαφή, που λαμβάνουν χώρα μεταξύ ενός μεγαλύτερου ατόμου και ενός παιδιού, με άμεσες συνέπειες (διαταραχές ύπνου, ερεθισμός γεννητικών οργάνων κλπ) και μακροχρόνιες συνέπειες (κατάθλιψη, αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις κλπ.).
δ) Συναισθηματική κακοποίηση: περιλαμβάνει τον εκφοβισμό και τον εγκλεισμό με συνέπειες το άγχος, την αντικοινωνική συμπεριφορά, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την κοινωνική απομόνωση κλπ.
Επίσης, ως γενικές συνέπειες της κακομεταχείρισης εμφανίζονται η επιθετικότητα, η παραβατικότητα, η επανάληψη κακοποίησης κλπ.
Τέλος, ως γενικά χαρακτηριστικά του κακοποιημένου παιδιού εμφανίζονται μεταξύ άλλων: η δυσκολία να εμπιστεύεται ενήλικες, ο φόβος προς τους γονείς του, η απροθυμία να επιστρέψει στο σπίτι, η προσκόλληση σε άγνωστα άτομα, η εξαιρετικά χαμηλή αυτοεκτίμηση, η υπερβολική υπακοή, η παθητικότητα και η απόσυρση, το έντονο άγχος, οι δυσκολίες στις συναναστροφές με συνομήλικους, η χρήση «ενήλικης» γλώσσας, π.χ. βωμολοχίες ή σεξουαλικά υπονοούμενα, η παλινδρομημένη συμπεριφορά, π.χ. ενούρηση, εγκόπριση κλπ.
Καμιά ανοχή στην παιδική κακοποίηση
Η παιδική κακοποίηση είναι λοιπόν ένα παγκόσμιο πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολεί διαρκώς. Στην περίοδο της κρίσης, οι αριθμοί της βίας και της παιδικής κακοποίησης αυξήθηκαν δραματικά. Στην περίοδο της πανδημίας και της καραντίνας οι ίδιοι αριθμοί μεγαλώνουν ακόμη περισσότερο. Όμως, όλα αυτά τα κακοποιημένα παιδιά  δεν είναι απλώς αριθμοί, είναι η ψυχή του κόσμου. Πρέπει να μεγαλώσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον. Επειδή η  παιδική κακοποίηση ευδοκιμεί στη σιωπή, στη συγκάλυψη, στην αδιαφορία, είναι υπόθεση και ευθύνη όλων μας να κάνουμε τον κόσμο πιο ασφαλή για τα παιδιά μας. Καθένας από εμάς, ο κάθε πολίτης έχει την υποχρέωση να βρίσκεται σε εγρήγορση όταν υπάρχουν υποψίες για περιστατικά παιδικής κακομεταχείρισης και να προχωρεί στην καταγγελία τους.
Πρέπει να αλλάξουμε ουσιαστικά τον τρόπο που ως κοινωνία αντιμετωπίζουμε και διαχειριζόμαστε το φαινόμενο. Να ενημερωθεί σωστά η κοινωνία  ώστε να μάθουμε στα παιδιά μας να προστατεύουν τον εαυτό τους. Γιατί τα ενημερωμένα παιδιά είναι οι μελλοντικοί διασώστες του εαυτού τους και των γύρω τους, είναι η ελπίδα, το παρόν και το μέλλον μας και τους χρωστάμε την κληροδότηση ενός καλύτερου κόσμου.
 
 

we logoΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

της Πολιτικής Κίνησης Κοινωνικού Φιλελευθερισμού "εΜείς"

Η σύγχυση που προκάλεσε η Κυβέρνηση, από τη μια μεριά με τη γνωστή τιμωρητική διάθεση και την υπερβολή και από την άλλη με την ατολμία λήψης μέτρων εκεί όπου πραγματικά επιβάλλεται, έχει συντελέσει δυστυχώς στην επέλαση ενός δυναμικού τέταρτου κύματος, του πιο «επιθετικού» σύμφωνα με τους ειδικούς.
Το δεύτερο κύμα αντιμετωπίστηκε πριν από ένα χρόνο με σχεδόν καθολικό lockdown. Το τρίτο κύμα με τη μετάλλαξη «δέλτα» το καλοκαίρι μάς βρήκε –ευτυχώς- αρκετούς εμβολιασμένους και ανέμελους στις διακοπές. Από κει και μετά;
Μήπως εφόσον οι εμβολιασμοί είχαν «παγώσει» για 3 μήνες σχεδόν, εμβολιαστικά κέντρα –το μεγάλο του Ελληνικού – έκλειναν, θα έπρεπε να έχει υπάρξει δέσμη μέτρων νωρίτερα; Μήπως θα έπρεπε έγκαιρα να δοθούν ουσιαστικά θετικά κίνητρα για τον εμβολιασμό και όχι μόνο αρνητικά για τους ανεμβολίαστους;
Η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού σε ειδικές κατηγορίες του πληθυσμού για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας είναι συμβατή με το σύνταγμα, όπως επανειλημμένα έχουν αποφανθεί και αρμόδια δικαστήρια. Όταν ο πολίτης ελέγχεται για τον εμβολιασμό εισερχόμενος σε καταστήματα ή εστιατόρια, ενώ ο υπάλληλος δικαιούται να είναι ανεμβολίαστος, όταν όλοι βλέπουν τον συνωστισμό στα μέσα μεταφοράς, δημιουργούνται αιτιάσεις αναξιοπιστίας και ανακολουθίας των μέτρων.

Το είπαμε και πέρυσι. Δεν προέχει το πολιτικό παιχνίδι. Δεν πρέπει να ενδιαφέρει η επικοινωνιακή διαχείριση αλλά μόνο ο εξορθολογισμός των μέτρων και το αποτέλεσμα.

Το ενδεχόμενο lock down σίγουρα είναι απευκταίο για την οικονομία και την ψυχολογία των πολιτών, στον αντίποδα όμως χρειάζεται πάρα πολύ σοβαρή αντιμετώπιση αυτού του κύματος της πανδημίας. Επομένως είναι άμεση ανάγκη η κυβέρνηση να επιδείξει ευελιξία. Να μη φοβηθεί το πολιτικό κόστος εφαρμόζοντας την υποχρεωτικότητα σε μερίδες εργαζομένων που συναλλάσσονται με το κοινό, στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Να δώσει μάχη για την τρίτη δόση, που αποδεδειγμένα δημιουργεί ακόμα υψηλότερα επίπεδα ανοσίας.
Αντί η Κυβέρνηση να συμπεριφέρεται δεσποτικά, επιβάλλεται να συνεργαστεί με συλλογικότητες, δήμους, συνεταιρισμούς, σωματεία, επαγγελματικές οργανώσεις, να οργανώσει την επικοινωνία με ειδικές ομάδες του πληθυσμού όπως οι μετανάστες και οι Ρομά, να συνεργαστεί με τους εκκλησιαστικούς φορείς για να παρθούν ολοκληρωμένα μέτρα ως προς την προσέλευση των πιστών στους ναούς.
Τώρα είναι ώρα μεγάλης ευθύνης – έστω στο και 5, όχι στο παρά 5.

Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 2021
Για την Κίνηση Κοινωνικού Φιλελευθερισμού "εΜείς"
Νίκος Νυφούδης, εκπρόσωπος Τύπου

Μια μεγάλη διαδήλωση 100.000 ατόμων στην πλατεία Τροκαντερό στο Παρίσι, στις 17 Οκτωβρίου 1987, υποστήριξε τις προσπάθειες του Γαλλο-Πολωνού καθολικoύ ιερωμένου Γιόζεφ Βρεσίνσκι (1917-1988), που είχε ιδρύσει την οργάνωση «International Movement ATD Fourth World» («Διεθνής οργάνωση “ Όλοι Μαζί με Αξιοπρέπεια” Τέταρτος Κόσμος»), με σκοπό την καταπολέμηση της πείνας και της ακραίας φτώχειας σε όλο τον κόσμο. Διακήρυξαν ότι η φτώχεια αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιβεβαίωσαν την ανάγκη να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να διασφαλίσουμε ότι αυτά τα δικαιώματα γίνονται σεβαστά. Αυτές οι πεποιθήσεις που συνόψιζαν τη δράση του ιερωμένου είναι χαραγμένες σε μια πλάκα που τοποθετήθηκε σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος. Τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Βρεσίνσκι οι αγώνες του για την καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας δεν ξεχάστηκαν. Στις 22 Δεκεμβρίου 1992, η γενική συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε την 17η Οκτωβρίου ως «Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Φτώχειας».  Έκτοτε, άνθρωποι κάθε προέλευσης, πεποιθήσεων και κοινωνικής καταγωγής συγκεντρώνονται κάθε χρόνο στις 17 Οκτωβρίου για να ανανεώσουν τη δέσμευσή τους και να δείξουν την αλληλεγγύη τους φτωχούς. Αντίγραφα της αναμνηστικής πλάκας έχουν αποκαλυφθεί σε όλο τον κόσμο και χρησιμεύουν ως τόπος συγκέντρωσης για τον εορτασμό της Ημέρας.
Η φτώχεια δεν είναι μόνο ένα οικονομικό ζήτημα.
Σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από ένα άνευ προηγουμένου επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, τεχνολογικών μέσων και οικονομικών πόρων, το ότι εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας είναι ηθική οργή. Η φτώχεια δεν είναι μόνο ένα οικονομικό ζήτημα, αλλά ένα πολυδιάστατο φαινόμενο που περιλαμβάνει τόσο την έλλειψη εισοδήματος, όσο και βασικών συνθηκών που επιτρέπουν στους ανθρώπους να ζουν με αξιοπρέπεια. Οι συνάνθρωποί μας που ζουν σε συνθήκες φτώχειας βιώνουν πολλές αλληλένδετες στερήσεις και εμπόδια που δεν τους επιτρέπουν να συνειδητοποιήσουν τα δικαιώματά τους: Έρχονται αντιμέτωποι με επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, χωρίς στέγη, έλλειψη θρεπτικών τροφίμων, άνιση πρόσβαση στη δικαιοσύνη, περιορισμένη ως μηδενική πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, έλλειψη εκπροσώπησης στα πολιτικά δρώμενα.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ:
• 736 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν κάτω από το διεθνές όριο φτώχειας του 1,90 δολ. την ημέρα, το 2015.
• Σχεδόν το 8% των εργαζομένων στον κόσμο και οι οικογένειές τους ζούσαν με λιγότερα από 1,90 δολ. ανά άτομο την ημέρα, το 2018.
• Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας ανήκουν σε δύο περιοχές: τη Νότια Ασία και την υποσαχάρια Αφρική.
• Τα υψηλά ποσοστά φτώχειας παρατηρούνται συχνά σε μικρές, εύθραυστες και πληγείσες από συγκρούσεις χώρες.
• Το 55% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν είχε πρόσβαση σε τουλάχιστον ένα επίδομα κοινωνικής προστασίας το 2018. 
• Μέσα στο 2020, περίπου 70 εκατομμύρια άνθρωποι οδηγήθηκαν σε ακραία φτώχεια εξαιτίας της πανδημίας, σύμφωνα με τα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών.
Ωστόσο, η φτώχεια δεν είναι μόνον αριθμοί και ποσοστά. Είναι η ντροπή, η αδυναμία, η ενοχή, ο φόβος του στιγματισμού, του σχολιασμού και της απομόνωσης. Σήμερα, το πρόσωπο της φτώχειας έχει αλλάξει μορφή. Παρουσιάζεται ως πρόβλημα ατομικό που βαραίνει βίαια αυτόν που τη ζει, ενώ από τη φύση του είναι πρόβλημα κοινωνικό. Ίσως, αυτό που χρειάζεται είναι να εστιάσουμε, πέρα από τις αιτίες που οδηγούν στη φτώχεια, στον τρόπο που θα ξεφύγουμε από το φαύλο κύκλο της. Η φτώχεια οδηγεί στην απομόνωση και η απομόνωση συντηρεί τη φτώχεια.
Η παιδική φτώχεια και η προσπάθεια για την αντιμετώπισή της.
Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού (20 Νοεμβρίου 1989), αναγνωρίζει το αναφαίρετο δικαίωμα σε κάθε παιδί του πλανήτη για ένα βιοτικό επίπεδο που θα στηρίζει και θα επιτρέπει τη σωματική, πνευματική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξή του. Γι αυτό και η παγκόσμια κοινότητα εστιάζει στην εξάλειψη της παιδικής φτώχειας, καθώς οι προβλέψεις για την αύξηση του ακραίου υποσιτισμού, μαζί με μια προβλεπόμενη μείωση 25% ως προς την κάλυψη υπηρεσιών διατροφής και υγείας θα οδηγήσει σε πάνω από 128.000 θανάτους παιδιών κάτω των 5 ετών κατά τη διάρκεια ενός χρόνου. Με βάση έκθεση του ΟΗΕ, που αναφέρει ότι ένα παιδί πεθαίνει κάθε τρία δευτερόλεπτα από τη φτώχεια, ο γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στο περυσινό  μήνυμά του γι’ αυτή τη μέρα ανέφερε: «Η πρόσβαση σε ποιοτικές κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα».
Πολλές Οργανώσεις, οργανισμοί και θεσμοί σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν ως στόχο την αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας και μεταχειρίζονται διάφορους τρόπους για να τη μειώσουν. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» π.χ. στα 25 χρόνια δράσης του στέκεται σταθερά δίπλα σε κάθε παιδί και την οικογένειά του, που ζει ή απειλείται να βρεθεί σε συνθήκες Φτώχειας. Μόνο κατά το Α΄ εξάμηνο του 2020 ο Οργανισμός υποστήριξε συνολικά 15.715 παιδιά και τις οικογένειές τους με παροχή σταθερού μηνιαίου πακέτου διατροφής και κοινωνικής/ψυχολογικής υποστήριξης μέσα από τα 14 Κέντρα Στήριξης που λειτουργεί πανελλαδικά, τα Σπίτια Ημερήσιας Φροντίδας και μία Τράπεζα Ειδών στην Αττική . Οι αριθμοί αυτοί είναι ιδιαίτερα ανησυχητικοί. Σημειωτέον ότι συνολικά στο δωδεκάμηνο του 2019 ο Οργανισμός κλήθηκε να καλύψει λιγότερες ανάγκες, και συγκεκριμένα 13.639 παιδιά και τις οικογένειές τους. 
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έθεσε σε δημόσια διαβούλευση (19/08 – 07/10/2020) οδικό χάρτη για τη διαμόρφωση του European Child Guarantee, που στοχεύει στην εξασφάλιση της πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες στους τομείς της παιδείας, υγείας, σίτισης, διαβίωσης και πολιτισμού, για όλα τα παιδιά που κινδυνεύουν από φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό. 
Ο οργανισμός Save the Children πραγματοποίησε μεγάλη έρευνα σε παγκόσμιο επίπεδο, ως μέρος του προγράμματος Protect a Generation, κι ο Πρόεδρος και CEO  του οργανισμού, Janti Soeripto, αποκάλυψε πως «Προκειμένου να προστατεύσουμε μία ολόκληρη γενιά παιδιών από το να χάσουν την ελπίδα για ένα υγιές και σταθερό μέλλον, χρειάζεται να λάβουμε μέτρα για την οικονομική ενίσχυση των φτωχότερων κρατών και των ευπαθών κοινοτήτων, ώστε να μπορέσουν να επενδύσουν στις ζωές των παιδιών τους».
Η φτώχεια τον καιρό του Covid19
Δυσοίωνες και εφιαλτικές είναι οι προβλέψεις της έκθεσης της Παγκόσμιας Τράπεζας όπου εκτιμάται πως η πανδημία του κορονοϊού ενδέχεται να οδηγήσει σε ακραία φτώχεια, δηλαδή διαβίωση με λιγότερα από 1,90 δολάρια την ημέρα, έως και 150 εκατομμύρια ανθρώπους μέχρι τα τέλη του 2021, εξαλείφοντας τρία χρόνια προόδου στις προσπάθειες για τη μείωση της φτώχειας στον κόσμο. Αυτοί οι «νέοι φτωχοί» θα ενταχθούν στις τάξεις των 1,3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ήδη ζουν σε πολυδιάστατη και επίμονη φτώχεια, οι οποίοι είδαν τις προϋπάρχουσες στερήσεις τους να επιδεινώνονται κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας πανδημίας. Βάσει των εκτιμήσεων του οργανισμού, το 9,1%-9,4% του παγκόσμιου πληθυσμού ενδέχεται να ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχειας φέτος, σηματοδοτώντας την πρώτη αύξηση του ποσοστού ακραίας φτώχειας μετά από περίπου 20 χρόνια. Πραγματικά, η πανδημία Covid-19 έχει προκαλέσει έκρηξη της φτώχειας, καθώς η διακοπή δραστηριοτήτων, τα μέτρα περιορισμού, οι απαγορεύσεις, η παγκόσμια οικονομική ύφεση, αλλά και τα  ανεπαρκή συστήματα υγείας για την αντιμετώπιση των κρουσμάτων έχει ιδιαίτερα αρνητικές κοινωνικές επιπτώσεις.
Σε διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Δίκτυο για την Καταπολέμηση της Φτώχειας αναφέρθηκε ότι τόσο κατά την περίοδο των μνημονίων όσο και τώρα κατά την πανδημία, τα ποσοστά της ανεργίας στη χώρα μας βαίνουν συνεχώς αυξανόμενα. Από τα δύο εκατομμύρια φτωχούς (το 19% του πληθυσμού τη δεκαετία του 1990) φτάσαμε μέχρι το 31% κατά την περίοδο των μνημονίων περί τα μέσα της δεκαετίας που μας πέρασε και την κοινωνία του 1/3 που σήμερα διαβιώνει σε συνθήκες φτώχειας.
Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της στην Καθημερινή, η Ασπασία Κάκαρη, υπεύθυνης του Τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας και Εκστρατειών της ActionAid, αναφέρει: «Ο COVID-19 έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ένας «δημοκρατικός ιός» που πλήττει εξίσου φτωχούς και πλουσίους, ακόμη και πρίγκηπες. Ωστόσο, οι συνέπειες αυτής της πανδημίας δεν είναι οι ίδιες για όλους. Αν είσαι ανασφάλιστος, αν δεν έχεις άλλη επιλογή από τον συνωστισμό των μέσων μαζικής μεταφοράς, αν δεν έχεις την πολυτέλεια να χάσεις το μεροκάματο για να κάνεις καραντίνα, έχεις πολλές πιθανότητες να βρεθείς αντιμέτωπος με τον ιό. Και ακόμη περισσότερες να είσαι ο μεγάλος χαμένος αυτής της κρίσης, έστω κι αν βγεις νικητής στη μάχη με την ασθένεια. Μπορεί λοιπόν ο covid να μην κάνει διακρίσεις, αλλά σίγουρα μεγεθύνει τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες που κυμαίνονται σε εξωφρενικά επίπεδα σε όλο τον πλανήτη… Ο covid μας έκανε τη χάρη να μας δείξει πόσο λανθασμένο είναι το μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθούμε. Πόσο λάθος είναι να θεωρούμε τις επενδύσεις σε δημόσιες υπηρεσίες, όπως η υγεία και η εκπαίδευση, μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης. Θεωρώντας τη φτώχεια ως μια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν πρέπει να αφήσουμε τον Covid-19 να γίνει η νέα δικαιολογία για μείωση των προϋπολογισμών για δημόσια υγεία και εκπαίδευση, για οπισθοδρόμηση των κοινωνικών κατακτήσεων, για περιορισμούς στη δράση των φορέων της κοινωνίας των πολιτών».
 
Τέλος, ο Διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Δημήτρης Μπότσος δηλώνει: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι περιθωριοποιημένοι, οι αποκλεισμένοι, οι φτωχοί φοβούνται πως δεν θα έχουν στέγη, πως τα παιδιά τους δεν θα έχουν τίποτα να φάνε, πως θα τους σκοτώσει κάποια σφαίρα ή πως θα συλληφθούν αυθαίρετα. Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει πως είναι καιρός η υφήλιος να δεσμευθεί ώστε να τερματίσει την ανασφάλεια, τον αποκλεισμό και τη σιωπή όσων ζουν στη φτώχεια. Η φτώχεια δεν είναι αναπόφευκτη και μπορεί να εξαλειφθεί, αλλά για να τα καταφέρουμε πρέπει να καταλάβουμε πως το να είσαι φτωχός σημαίνει έλλειψη ελευθερίας και δικαιοσύνης».
 
 
 
 
 
 
 

google news iconΤο Social-Lib είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε άμεση ενημέρωση και πρόσβαση στην αρθρογραφία: Social-Lib.gr - Google News .

Έγραψαν Πρόσφατα

Κοινωνικός Φιλελευθερισμός

Το Social.lib είναι ένας δικτυακός τόπος συζήτησης και ανάδειξης των καθημερινών οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών ζητημάτων υπό το πρίσμα του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.