Κοινωνία - Συνοχή - Δικαιώματα - Social-Lib

Κατά της «υποχρεωτικής συνεπιμέλειας»

Το τελευταίο καιρό βιώνουμε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, από ψυχολογική και κοινωνιολογική άποψη, κίνημα κάθε είδους αντιδραστικών στοιχείων από την ακροδεξιά. Από τους Qanοn και τiς σούπερ ψεκαστικές θεωρίες τους ως το alt-right και τη νεο-ορθόδοξη δεξιά τής Ελλάδας. Κοινά στοιχεία είναι το χαμηλό μορφωτικό και πνευματικό επίπεδο, η συχνή χρήση στο storytelling τους λέξεων όπως «Έλληνες» «πατρίδα» «θρησκεία», η μετα-αλήθεια, η μη αποδοχή των επιστημονικών δεδομένων, η συναισθηματική νύξη, o «ηθικός πανικός» και φυσικά μια αντιδραστική συμπεριφορά απέναντι σε καθετί προοδευτικό και φιλελεύθερο.

Ενώ νομίζαμε ότι είχαμε απαλλαγεί από τους οικονομικά αναλφάβητους του ΣΥΡΙΖΑ, σειρά έχει η ελληνική έκδοση του alt-right κινήματος, των “Karen and Κen” και φυσικά και το κίνημα των «αγανακτισμένων πατεράδων» που φαίνεται ότι είναι ένα πολύ δυναμικό κίνημα που έχει τη δυνατότητα να οργανώνει καμπάνιες επικοινωνίας και ενημέρωσης, να έχει τον πρώτο λόγο στα ΜΜΕ, να τοποθετεί στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή μέλη του κινήματος και κυρίως να επηρεάζει την κυβέρνηση. Η επικείμενη αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου φέρνει και την «υποχρεωτική συνεπιμέλεια». Σε ένα κείμενο της Δημοτικής Επιτροπή Ισότητας του Δήμου Κηφισιάς (ΔΕΠΙΣ),το οποίο και έχω υπογράψει ως μέλος της, υπάρχουν μια σειρά από επιχειρήματα κατά της «υποχρεωτικής συνεπιμέλειας», τα οποία είναι τα παρακάτω:

Χιονοστιβάδα

Οι αποκαλύψεις βιασμών ανήλικων και έφηβων γυναικών στην Ελλάδα δεν έχουν σταματημό. Είναι σαν χιονοστιβάδα, με τη μια καταγγελία να φέρνει την άλλη και να μεγαλώνουν μια ‘μπάλα’ αποκαλύψεων εκεί που όλοι, ή μάλλον οι περισσότεροι, ζούσαμε σε μια αυταπάτη ή άρνηση της σιχαμερής πραγματικότητας γύρω μας. Οι πληροφορίες για τα θύματα των βιασμών που βγαίνουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης εδώ και δυο σχεδόν εβδομάδες δείχνουν ότι είναι από σχεδόν όλες τις ηλικιακές ομάδες αλλά σίγουρα περισσότερες γυναίκες στην εφηβεία. Οι θύτες σίγουρα περισσότερο άνδρες, με σωματική ή και κοινωνική δύναμη. Σίγουρα υπάρχουν και τα θύματα που δεν μιλάνε και δεν θα μιλήσουν ποτέ. Σίγουρα αυτά που βγαίνουν στο φως είναι μόνο εκείνα που ‘μπορούν να ακουστούν τώρα’, ‘που μπορεί να ειπωθούν τώρα’.

Είναι καλό να γίνονται αυτές οι αποκαλύψεις. Είναι καλό να καταγγέλλουμε γουρούνια που βλέπουν, αρπάζουν και κατατροπώνουν την αυτοεκτίμηση των θυμάτων τους, τον έλεγχο του σώματός τους, την αξιοπρέπειά τους. Είναι καλό που μπορούμε να μιλήσουμε και να ερευνήσουμε αυτά τα εγκλήματα, έστω και αργά, γιατί κάλλιο αργά πάρα ποτέ.