Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2005 θεώρησε ότι η αλληλεγγύη είναι μία από τις θεμελιώδεις, καθολικές, παγκόσμιες αξίες, που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις μεταξύ των λαών και των ανθρώπων τον 21ο αιώνα. Πεπεισμένη ότι η προώθηση του πνεύματος και της κουλτούρας αλληλεγγύης είναι σημαντική για την καταπολέμηση της φτώχειας, καθιέρωσε, προς τιμήν του Παγκόσμιου Ταμείου Αλληλεγγύης, που ο ίδιος ο ΟΗΕ είχε ιδρύσει στις 20 Δεκεμβρίου 2002, τη Διεθνή Ημέρα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης (International Human Solidarity Day), που γιορτάζεται την 20η Δεκεμβρίου κάθε έτους.

Παρακολουθώ το απίθανο παζάρι ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην Εκκλησία για το πότε θα ανοίξουν οι ναοί, πόσοι θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν τις λειτουργίες των Χριστουγέννων και των Φώτων.
- 9 σας δίνουμε, κι άμα σας αρέσει
- Βάλε κάτι παραπάνω. Γιορτές είναι. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Στα κομμωτήρια γιατί δίνεις ;
- Καλά, θα ρωτήσω. Επιτροπή, να βάλω ; Μέχρι 25, να αφήσω ;
Δεν θα σταθώ αυτή τη φορά στους προφανείς κινδύνους για την δημόσια υγεία. Δεν θα κράξω ούτε τους φανατικούς ιεράρχες που υποστηρίζουν ότι η Εκκλησία βρίσκεται υπό διωγμόν. Δεν θέλω καν να κριτικάρω την κυβέρνηση για τις παλινωδίες της, τις αστοχίες της και τις πελατειακές της διασυνδέσεις. Αν ήθελα, έχω ράμματα για την γούνα όλων.
Την μιζέρια μας θέλω να κλάψω. Την μηδαμινότητά μας να θρηνήσω. Που δεν μπορούμε να δούμε πέρα από την μύτη μας να σχολιάσω.
Η Εκκλησία είχε σπουδαίο έργο να επιτελέσει μέσα στην πανδημία, αν ήθελε. Έχει την εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Ανθρώπων όλων των κοινωνικών και μορφωτικών στρωμάτων. Ακόμα κι ανθρώπων που μπερδεύονται καθώς ακούνε τους διάφορους αρνητές της πανδημίας και των μέτρων. Μπορούσε να πρωτοστατήσει στο να μπουν οι ψεκασμένοι στην γωνία. Μπορούσε να προφυλάξει το ποίμνιό της, αλλά μέσα από αυτό και τους υπόλοιπους, και τους άθεους ακόμα. Να αρθεί πάνω από τα μικροσυμφέροντά της. Να σώσει ανθρώπους. Να αναδειχθεί σε πνευματικό ταγό. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν.
Δεν επέλεξε τέτοιο ρόλο. Τι νόημα έχουν τα 9, 19 ή 29 άτομα που θα παρακολουθήσουν τις λειτουργίες; Νόημα θα είχε αν μπορούσε να παρακολουθήσει όποιος ήθελε. Δεν είναι ή πίστη αυτό που διακυβεύεται. Ο ίδιος ο Χριστός στην επί του Όρους Ομιλία προτρέπει τους πιστούς σε κατ’ οίκον, όχι σε δημόσια προσευχή. Δεν είναι θέμα περιορισμού της λατρείας. Γελοιότητες τα περί κρυπτοχριστιανών. Ένα παιδικό παιχνίδι εξουσίας είναι. Δεν θα περάσει το δικό σου. Δεν θα κουμαντάρεις εσύ τα πρόβατα που έχουμε στο μαντρί. Παζάρι ανατολίτικο θ’ ανοίξουμε.
Άξιοι της μοίρας μας είμαστε. Η Εκκλησία είναι μόνο το επίκαιρο παράδειγμα. Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Όλοι μας, κόμματα, συνδικάτα, φορείς, άτομα. Όχι αυτάρεσκα για μια φορά. Είμαστε καλύτεροι ;

Εδώ είμαστε λοιπόν …
Χάνουμε στο μέτωπο της πανδημίας.
Χάνουμε στις σχέσεις μας με τους εταίρους μας.
Χάνουμε χωρίς σταματημό στο μέτωπο της οικονομίας.
Χάνουμε ξανά στο μέτωπο της αισθητικής της διακυβέρνησης.

Τη δεκαετία του 1960 – 1970, εμείς οι παλαιότεροι, θυμόμαστε ότι λειτουργούσε το Πατριωτικό Ίδρυμα Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντιλήψεως (ΠΙΚΠΑ). Το ίδρυμα αυτό ιδρύθηκε το 1914 και λειτούργησε αρχικά για τη φροντίδα των θυμάτων πολέμου αλλά αργότερα εξελίχθηκε σε προνοιακό φορέα με προγράμματα για τη φροντίδα και προστασία του παιδιού, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και για τους ηλικιωμένους. Στα πλαίσια αυτά, το ίδρυμα είχε αναλάβει και τον εμβολιασμό των παιδιών. Αργότερα, αυτή η υπηρεσία του εμβολιασμού εγκαταλείφθηκε και πέραν από ορισμένους οριακούς εμβολιασμούς που έκαναν οι παιδίατροι και ελάχιστοι γενικοί γιατροί στα περιφερειακά ιατρεία και τα κέντρα υγείας, ο εμβολιασμός ήταν υπόθεση των ιδιωτών γιατρών και των φαρμακείων.
Τώρα, μετά από χρόνια, το δημόσιο σύστημα υγείας της πατρίδας μας θα αναλάβει και πάλι, λόγω κυρίως των ιδιαιτεροτήτων του εμβολίου κατά του κορονοϊού, το σημαντικό ρόλο να φροντίσει και να πραγματοποιήσει τον εμβολιασμό του ελληνικού πληθυσμού και όχι μόνον. Είναι πραγματικά, σημαντική κατάκτηση το γεγονός ότι θα αξιοποιηθούν οι δημόσιες δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας με το δυναμικό τους, ως εμβολιαστικά κέντρα. Η πρωτοβάθμια φροντίδα οργανώνεται και πάλι και παίζει έναν ρόλο δημόσιας υγείας. Είναι εξ ίσου σημαντικό, αν και αυτονόητο, ότι το εμβόλιο θα χορηγείται δωρεάν, αφού όλα τα εμβόλια που μπαίνουν στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών είναι δωρεάν.

Ωστόσο, το εμβόλιο το φέρνει στη χώρα μας η Ενωμένη Ευρώπη, η πρωτοβουλία της Commission και μάλιστα σε προσιτές τιμές. Χωρίς αυτή την πρωτοβουλία δεν θα γινόταν σήμερα συζήτηση.

Ας μην έχουμε την παραμικρή αυταπάτη. Το εμβόλιο δεν το φέρνει ο Μητσοτάκης, δεν το φέρνει ο Κικίλιας , δεν το φέρνει η Κυβέρνηση. Η ευρωπαϊκή διακρατική συνεργασία ευρωπαϊκών χωρών το φέρνει γιατί τώρα, για πρώτη φορά, υπό την πίεση της πανδημίας, υλοποιείται η κοινή φαρμακευτική πολιτική. Κι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα για την Ενωμένη Ευρώπη.
Άρα, το εμβόλιο δεν το χρωστάμε σε κανέναν Μητσοτάκη, όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν και προσπαθούν και να μας πείσουν γι αυτό.

Σε κάθε επερχόμενη λαίλαπα, με το που αρχίζει και βρωμάει μπαρούτι, πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι ιθύνοντες το εφεύρημα ότι οι Κινέζοι έχουν την ίδια λέξη για την κρίση και την ευκαιρία, θέλοντας μ’ αυτό να πουν ότι δεν τρέχει και τίποτε σπουδαίο, θα αναδειχθεί το φιλότιμο και το δαιμόνιον της φυλής, μανιασμένοι θα ευτυχήσουμε κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ., ώστε να κερδίσουν κι αυτοί κάποια ανάσα ζωής. Και ξεκινά με χαμόγελο αισιοδοξίας μια επίπλαστη σύμπνοια ενός λαού, που στην ιστορική του διαδρομή έχει καταχτήσει πολλά χρυσά μετάλλια στην φιλονικία και τη διχόνοια. Αλλά η αισιοδοξία διαλύεται πολύ γρήγορα και η σύμπνοια δεν κρατάει απ’ τα σύκα ως τα σταφύλια.
Φυσικό σε μεγάλο βαθμό. Λένε ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, προτού όμως φτάσει στο έσχατο αυτό σημείο έχει προσπαθήσει να πιαστεί από τα μαλλιά και να πατήσει στους ώμους του άλλου. Ο ιδιωτικός τομέας έχει πληγεί στον μέγιστο βαθμό από την οικονομική κρίση και την πανδημία, αλλά τι να ζητήσει και από πού να απεργήσει, σάμπως υπάρχουν δουλειές; Δημόσιοι υπάλληλοι είναι αυτοί που κάνουν τις απεργίες, για τον 13ο και 14ο μισθό, για τις ΜΕΘ που λείπουνε, για την κατάσταση των συγκοινωνιών, για τον άνθρωπο που υποφέρει τέλος πάντων. Δεν ξέρω βέβαια σε πόσους έγινε αντιληπτή η απεργία, εγώ ούτε που κατάλαβα τίποτε. Έχω σταματήσει εδώ και καιρό τη μάταιη προσπάθεια να επικοινωνήσω με δημόσιες υπηρεσίες.
Η κρίση δεν χτυπάει όλους το ίδιο, ούτε οι ευκαιρίες αφορούν όλους. Σπίτια και ζωές χαλάνε, μέγαρα και καριέρες χτίζονται. Άφρονα πρώην κόμματα εξουσίας γίνονται η χλεύη του κόσμου, κόμματα του 3% γίνονται κυβέρνηση. Σαν το χρηματιστήριο, η χασούρα του ενός είναι το κέρδος του άλλου. Απλά με πονάει το γεγονός ότι τρώμε συνέχεια τις σάρκες μας.

google news iconΤο Social-Lib είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε άμεση ενημέρωση και πρόσβαση στην αρθρογραφία: Social-Lib.gr - Google News .

Έγραψαν Πρόσφατα

Κοινωνικός Φιλελευθερισμός

Το Social.lib είναι ένας δικτυακός τόπος συζήτησης και ανάδειξης των καθημερινών οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών ζητημάτων υπό το πρίσμα του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.