Κοινωνία - Συνοχή - Δικαιώματα - Social-Lib

Η Eλλάδα του ματωμένου μαχαιριού

Αυτή η ομόφωνη χθεσινή απόφαση άργησε. Άργησε χρόνια. Η δίκη έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί μερικά χρόνια νωρίτερα. Να μην κυκλοφορούν ελεύθεροι τόσα χρόνια, και να κηρύσσουν το μίσος. Είναι πολλές οι επιθέσεις σε ανυπεράσπιστους που θα είχαν αποφευχθεί.

Τον Φεβρουάριο του 2018 τάγμα χρυσαυγιτών με στειλιάρια και πυρσούς φωνάζοντας «θα σας γαμήσουμε μουνιά» επιτέθηκαν στον κοινωνικό χώρο «Φαβέλα» στον Πειραιά, τραυματίζοντας πέντε άτομα (ανάμεσά τους και τη συνήγορο της πολιτικής αγωγής στη δίκη της εγκληματικής οργάνωσης της Χ.Α., Ελευθερία Τομπατζόγλου). Οι νεοναζί με τα στειλιάρια και τα ματωμένα μαχαίρια επί χρόνια δρούσαν ανενόχλητοι. Και αμετανόητοι συνέχιζαν τις βίαιες επιθέσεις τους ακόμη και κατά τη διάρκεια της δίκης.

Κάθε μέρα που η δίκη επιμηκυνόταν, οι νεοναζί συνέχιζαν να βιαιοπραγούν, να κάνουν νέες επιθέσεις. Ματωμένα κεφάλια, κλοτσιές και σιδερογροθιές καθημερινά προσέθεταν και άλλα θύματα της βίας της εγκληματικής οργάνωσης των νεοναζί. Αντί να βρίσκονταν στις φυλακές, έσπερναν μίσος, οργάνωναν επιθέσεις σε πρόσφυγες, ο φασιστικός λόγος δηλητηρίαζε την βουλή, οι οπαδοί τους συνένοχα ζητούσαν και άλλο αίμα. Δεν ήταν στις ειδήσεις, τα κανάλια δεν ασχολούνταν με τις επιθέσεις σε πρόσφυγες και μειονότητες.

Ανέβηκε η Ελλάδα στον Δείκτη Κοινωνικής Προόδου

Μια σχετικά καλή θέση της Ελλάδας που πέρασε στα ψιλά γράμματα. Στην 27η θέση, ανάμεσα σε 163 χώρες, βρέθηκε η Ελλάδα, στην κατάταξη του “Δείκτη Κοινωνικής Προόδου”, μία θέση πιο ψηλά από το 2019. Ο δείκτης, ο οποίος δημιουργήθηκε από μία ομάδα οικονομολόγων κατόχων του βραβείου Νόμπελ, βαθμολογεί την κάθε χώρα σε 50 τομείς από 17 κατηγορίες κοινωνικού προσανατολισμού.

Πώς είναι δυνατόν να μη γνώριζαν τόση βία και μισαλλοδοξία;

Του Κωνσταντίνου Σαραβάκου *
Η Βασιλική Γεωργιάδου, καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης και πολιτικής κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο βιβλίο της με τον πολύ πετυχημένο τίτλο Η άκρα δεξιά και οι συνέπειες της συναίνεσης ονομάζει τις δυνάμεις τής άκρας δεξιάς, δυνάμεις της ζήτησης. Οι δυνάμεις αυτές αντιλαμβάνονται τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην εκλογική αγορά, ιδιαίτερα αυτές που επικρατούν σε καιρούς κρίσεων, και παρουσιάζονται ως αντι-συστημικές, σε έναν πολιτικό χάρτη όπου τα καθεστωτικά κόμματα εμφανίζονται να εξυπηρετούν συμφέροντα μιας πολιτικο-διοικητικής τάξης. Με άλλα λόγια, τα ακροδεξιά κόμματα χρησιμοποιώντας λαϊκιστικά σχήματα, που ωστόσο δεν επαρκούν για την πλήρη ερμηνεία τους, επιχειρούν να εισέλθουν στον πολιτικό ανταγωνισμό ως εναλλακτικοί φορείς μιας κουλτούρας με συγκολλητική ουσία την πατρίδα, το έθνος και το αίμα.

Η τελευταία θεοκρατία της Δύσης

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός πιστεύει σε ένα κράτος που σέβεται τον αυτοπροσδιορισμό κάθε ανθρώπου και προάγει την ανεξιθρησκία. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, ανεξάρτητα σε ποιον θεό πιστεύουν, αν πιστεύουν.

Πολλές φορές εμείς οι υποστηρικτές του διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας, συγκρίνουμε την Ελλάδα με το Ιράν ή τη Σαουδική Αραβία όσον αφορά την κοσμικότητα του κράτους και την επιρροή της θρησκείας στην καθημερινότητα του πολίτη. Προφανώς δεν κυριολεκτούμε. Στο Ιράν οι καταδίκες σε θάνατο για όσους τολμήσουν να ασκήσουν κριτική στο θεοκρατικό καθεστώς είναι συχνές. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση και εκεί θα συνεχίσει να ανήκει. Το ποσοστό όμως του πληθυσμού που θεωρεί τη θρησκεία αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του είναι ακόμη αρκετά μεγάλο, όχι όμως όσο θα περίμενε κανείς. Η εμπλοκή της εκκλησίας στην καθημερινή ζωή του πολίτη είναι πάντως πρωτοφανής για δυτική δημοκρατία.

Το "κάτι" που λείπει για να είμαστε αθώοι

Δε λέω…
Με τις ψηφιακές κατακόκκινες κονκάρδες τη μάχη μας τη δίνουμε.
Και οι εναπομείναντες χρυσαυγίτες σκιάζονται ενώ η παρέα μας μεγαλώνει.
Αλλά να…
Είναι κι αυτό το “κάτι” που λείπει και να ησυχάσω δε μ’ αφήνει.
Κι όσο δεν το αγγίζουμε πάλι μπροστά μας θα το βρούμε.
Αυτό το “κάτι”…