Από τον 16ο αιώνα η Δύση δημιούργησε και καθόρισε σε παγκόσμιο επίπεδο την οικονομία, τις τέχνες, τις επιστήμες, τις ιδέες. Η σαφής υπεροχή της στους περισσότερους τομείς ανάγκασε τον υπόλοιπο κόσμο να ακολουθήσει. Όποια χώρα θέλει να ακολουθήσει τους ταχύτατους ρυθμούς με τους οποίους αναπτύσσεται η Δύση, πρέπει να αποκτήσει βιομηχανία, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, υγεία, τέχνες, διανόηση. Πρέπει να προσαρμοστεί και να μεταβάλει παραδόσεις, έθιμα και πρακτικές αιώνων. Όποιο κράτος, όποιος πολιτισμός δεν το έκανε, είτε έμεινε πίσω, είτε κλείστηκε σε ένα εσωστρεφές οικοσύστημα και έχασε την επαφή του με τον κόσμο. Ο δυτικός πολιτισμός υπήρξε και είναι σαρωτικός τόσο λόγω υπεροχής σχεδόν σε κάθε τομέα, όσο και λόγω της φρενήρους ανάπτυξης της τεχνολογίας τον τελευταίο αιώνα. 

«Όταν ασχολείσαι με την πολιτική, διαχειρίζεσαι την εξουσία που σου μεταβιβάζουν οι πολίτες με την ψήφο τους. Μέγιστη ευθύνη σου είναι να μοιράσεις ισοδύναμα και να τους επιστρέψεις αυτό που τους ανήκει: Την εξουσία τους». 

Το είδα γραμμένο στο προφίλ του Δημήτρη στο facebook. Ναι, ρε φίλε! Ακριβώς αυτό! Ο Δημήτρης το πιστεύει και πολλοί από εμάς επίσης! Όμως, όχι όλοι.

Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Ζαν Ζακ Ρουσσώ (Du contrat social ou Principes du droit politique 1762) το «κάναμε» στο σχολείο. Το «δώσαμε» εξετάσεις. Και όμως, πόσοι από εμάς ουσιαστικά κατάλαβαν περί τίνος μιλούσε ο εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού; Πόσοι από εμάς κατανόησαν στα 16 μας χρόνια ότι, για να λειτουργήσει μια κοινωνία, πρέπει να βασίζεται στη νομιμότητα της εξουσίας του κράτους πάνω στο άτομο; Ήμασταν πολύ μικροί. Αργότερα, πόσοι από εμάς γύρισαν σε αυτήν την ιδέα συζητώντας για τα πολιτικά ζητήματα στη χώρα; Ίσως λίγοι. Αν σας έλεγε κάποιος ότι το κοινωνικό συμβόλαιο είναι η άτυπη συμφωνία των πολιτών με την εξουσία, η οποία εκλέγεται με δημοκρατικές διαδικασίες, έτσι ώστε να διασφαλίσει την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών στο πλαίσιο ενός κράτους δικαίου, με αντάλλαγμα κάποιες από τις ελευθερίες των ατόμων αυτών, τι θα καταλαβαίνατε; Στο σχολείο δυστυχώς «παπαγαλίσαμε». Αργότερα θυμηθήκαμε αυτά τα λίγα που μας έμειναν αλλά χωρίς λεπτομέρειες. Και ενώ κάποιοι από μεράκι ή από λόξα συνέχισαν να διαβάζουν Φιλοσοφία και Αρχές Πολιτικής Επιστήμης, πολύ λίγοι «πήραν το μάθημά τους".