Η απουσία έρευνας και διαβούλευσης με τους εκπαιδευτικούς και ουσιαστικά η διαχειριστική και πρόχειρη εισαγωγή μιας θετικής, κατά τα άλλα, αλλαγής, ξεσήκωσε, όπως αναμενόταν, αντιδράσεις από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και τις ηγεσίες των εκπαιδευτικών οργανώσεων. Το μεγάλο θύμα είναι ο εκπαιδευτικός κόσμος, που δεν μπόρεσε να ενημερωθεί για την ουσία της αλλαγής και να δει τα οφέλη της, που ωστόσο τα βλέπουν και τα διαπιστώνουν οι πανεπιστημιακοί καθηγητές από το 2012 μέχρι σήμερα.

Σήμερα κορυφώνεται η διαμάχη σχετικά με την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να προχωρήσει στη διενέργεια αποκλειστικά και μόνο ηλεκτρονικών εκλογών για τα υπηρεσιακά συμβούλια των εκπαιδευτικών με την αντικατάσταση της διά ζώσης ψηφοφορίας.

Για μία ακόμα φορά η ελληνική κοινωνία έγινε μάρτυρας των αποκρουστικών, φασιστικών πρακτικών που εκδηλώνονται από εξτρεμιστικά στοιχεία μέσα στους χώρους του Πανεπιστημίου. Οι πρακτικές αυτές λαμβάνουν χώρα δεκαετίες, αλλά πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά. Είμαστε στο 2020.

Η επιτυχία ή όχι ενός κινήματος, μιας κατάληψης, μιας δυναμικής γενικά δράσης, είναι άμεσα εξαρτημένη από τρεις παράγοντες: το δίκαιο/λογικό του αιτήματος, την οργάνωση/νομιμοποίηση του φορέα που μπαίνει μπροστά και την μαζικότητα. Όταν λοιπόν ένα δίκαιο αίτημα που έχουν οι μαθητές αυτή την εποχή, όπως είναι το πλήθος των παιδιών ανά τάξη, γίνεται θύμα ενός από τους πιο πάνω παράγοντες, η διεκδίκηση χάνεται!

Έχω αναφέρει προσωπικά πολλές φορές σε τοποθετήσεις μου, ότι η Ελλάδα έχει το μοναδικό ταλέντο να μετατρέπει σε κωμωδία πρόσωπα, καταστάσεις και θεσμούς που δεν θα έπρεπε. Πρόσφατο είναι το παράδειγμα με τις μάσκες που μοιράστηκαν στα σχολεία και ήταν φτιαγμένες σε μέγεθος πετσέτας προσώπου! Παρεμπιπτόντως, ακούω ότι ακόμα παλεύουν για να βρουν τα σωστά μέτρα! Στη σφαίρα λοιπόν αυτού του μοναδικού ταλέντου της χώρας μας και των κατοίκων της, ανήκουν και οι μαθητικές καταλήψεις.