Άλλο κομμουνιστής άλλο αριστερός, ας μη τα συγχέουμε.

Ο κομμουνιστής επιδιώκει την καταστροφή της χώρας. Επειδή πιστεύει σε ένα διαφορετικό κοινωνικοπολιτικοοικονομικό μοντέλο, θέλει να αποδείξει ότι ο καπιταλισμός είναι βλαβερός και η μόνη λύση είναι ο κομμουνισμός. Η γραμμή που παίρνουν όλοι οι κομμουνιστές από το κόμμα τους είναι: Γκρεμίστε ό,τι έχει μείνει όρθιο. Γι’ αυτό θα τους δείτε να υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης. Ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΕ μού είχε πει κάποτε "Δεν υπάρχει τίποτα καλό στον καπιταλισμό". "Τίποτα;" απόρησα, "ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ" μου είπε ορθά κοφτά και τελείωσε εκεί η συζήτηση.

Ο αριστερός δέχεται τον καπιταλισμό ως κοινωνικοπολιτικοοικονομικό μοντέλο και πιστεύει στα βασικά χαρακτηριστικά του, που είναι η ατομική ιδιοκτησία και επιχειρηματικότητα. Ζητάει όμως δικαιότερη κατανομή του πλούτου με περισσότερες παροχές στους εργαζομένους. Δεν θέλει να καταστρέψει και να εξαφανίσει τον καπιταλισμό, θέλει να τον κάνει πιο δίκαιο κοινωνικά.

Το διαχρονικό σύνθημα του ΚΚΕ (ή το αντίστοιχο σύνθημα «να πληρώσουν την κρίση οι Μενουμευρώπηδες» που υποστηρίχθηκε από μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ) έχει αρχίσει να χάνει από καιρό την πειστικότητά του, καθώς έγινε πια φανερό ότι, για να πληρώσει το κράτος, πρέπει να τα πάρει από εμάς όλους, οι δε πλουτοκράτες, αν ζοριστούν και πολύ, βρίσκουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.
Παρ’ όλα αυτά, η έννοια του «τζάμπα» πάντα είχε φανατικούς οπαδούς στην Ελλάδα (και όχι μόνον φυσικά, αλλά τα της χώρας μας είναι αυτά που μας ενδιαφέρουν πρωτίστως). Δυστυχώς όμως, ο Τζάμπας όχι απλά απέθανε, αλλά ουδέποτε υπήρξε. Το αντίτιμο ήταν πάντα κρυμμένο είτε με τη μορφή φόρων, είτε με τη μορφή δανεισμού, του οποίου και τα αποτελέσματα δοκιμάσαμε ήδη άσχημα στο πετσί μας.
Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι αντιδράσεις ανθρώπων αγαπημένων μου (μεταξύ των οποίων και η κόρη μου – λατρεύω αυτήν τη δημιουργική αμφισβήτηση των γονέων) σε ένα προηγούμενο σχόλιό μου σχετικά με τη δωρεάν παροχή μάσκας στα σχολεία, που με ρωτούσαν ποια είναι ακριβώς η άποψή μου περί του πρακτέου στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Στα μέσα του 17ου αιώνα, ο Άγγλος φιλόσοφος Thomas Hobbes παρομοιάζει το κράτος με το Λεβιάθαν, ένα θαλάσσιο κήτος με τρομερή δύναμη, που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα στο βιβλίο του Ιώβ. Το κράτος-Λεβιάθαν, κατά την παρομοίωση του διανοητή, έχει σαν σκοπό να διαφυλάξει τη ζωή, την ειρήνη, και την ασφάλεια των ανθρώπων, είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας είτε της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Θυμάμαι τον παλιό καλό καιρό της οικονομικής κρίσης την πώρωση που ένιωθα όταν παρακολουθούσα τις -θυελλώδεις- συνεδριάσεις της Βουλής. Θυμάμαι πως ταυτιζόμουν με τους -τότε- βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά και με αρκετούς του Ποταμιού ή ακόμη και της Νέας Δημοκρατίας. Ένιωθα πως ακουγόταν η φωνή μου, πως ενωνόταν με τις δικές τους φωνές που στήριζαν με θέρμη την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και μάχονταν τον χυδαίο λαϊκισμό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και να τα φεϊσμπουκικά μπινελίκια μου στον Τσίπρα, τον Καμμένο και την ΠτΒ της εποχής Ζωή Κωνσταντοπούλου. Σε σημείο ορισμένες φορές να ξεφεύγω  με τα γνωστά δυσάρεστα αποτελέσματα. Ήμουν όμως παθιασμένος. Ήλπιζα, ένιωθα οργή. Αισθανόμουν πως στην αίθουσα του κοινοβουλίου κρίνεται το μέλλον μου, το μέλλον των δικών μου ανθρώπων, της χώρας μου.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως οι δύο τελευταίες κυβερνήσεις της άτυχης χώρας μας έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι πως αν εξαιρέσεις δυο- τρία ονόματα τύπου Πιερρακάκη τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Δημοκρατία μοιράζονται τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά: Εθνικισμός, λαϊκισμός, κρατισμός, αναξιοκρατία, ρουσφετολογία και φυσικά η αιώνια δικαιολογία “Για όλα φταίνε οι προηγούμενοι”. Αυτό όμως που πραγματικά ενώνει την δήθεν Αριστερά του Αλέξη με τον δήθεν Φιλελευθερισμό του Κυριάκου είναι μια κάποια αντιπάθεια των δυο αυτών μορφωμάτων προς τη Δημοκρατία.

google news iconΤο Social-Lib είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε άμεση ενημέρωση και πρόσβαση στην αρθρογραφία: Social-Lib.gr - Google News .

Έγραψαν Πρόσφατα

Κοινωνικός Φιλελευθερισμός

Το Social.lib είναι ένας δικτυακός τόπος συζήτησης και ανάδειξης των καθημερινών οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών ζητημάτων υπό το πρίσμα του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.