Είναι γεγονός πως ο Ερντογάν είναι πολύ μεθοδικός, πως λειτουργεί πάντα βάσει σχεδίου. Ενός σχεδίου που έχει στόχο την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όχι με όρους πολεμικής κυριαρχίας αλλά με όρους σχηματισμού ενός οθωμανικού τόξου όπου τα κράτη που θα είναι μέσα θα ελέγχονται από την Τουρκία. Δεν λειτουργεί επειδή νιώθει πολιτική πίεση στο εσωτερικό της χώρας του. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε, γιατί είναι χρήσιμο να αξιολογήσουμε τις προθέσεις του, ώστε να οριοθετήσουμε και το πρόβλημα.

Σαράντα έξι χρόνια πέρασαν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974. Ήταν η προδιαγεγραμμένη κορύφωση μιας ιστορίας δεκαετιών, γεμάτης από πάθη, βιαιότητες, ίντριγκες, προδοσίες. Μιας ιστορίας τυφλότητας και εθνικού διχασμού. Το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού (περίπου 150.000 άνθρωποι, κυρίως Eλληνοκύπριοι) κατέληξαν πρόσφυγες μετά από ιστορίες πογκρόμ, σφαγών και λεηλασιών. Και οι πληγές δεν έκλεισαν στην πραγματικότητα ποτέ.

Συμπληρώνονται σήμερα 46 χρόνια από τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη παράνοια της κατοχής μεγάλου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τον τουρκικό στρατό.  Δεν ξεχνάμε  ότι η Κύπρος είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία παραμένει διχοτομημένη με τους 4.000 νεκρούς της και 200.000 να ζουν εκτοπισμένοι από τις πατρογονικές τους εστίες. Οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του κυπριακού συνεχίζονται τόσα χρόνια χωρίς όμως ουσιαστική πρόοδο, λόγω της αρνητικής στάσης και της αδιαλλαξίας της Τουρκίας. Χωρίς να ξεχνάμε και την υποστήριξη που δέχεται η Τουρκία από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την Μεγάλη Βρετανία.