Το ότι έχουν αρχίσει να ακούγονται φωνές στην Ελλάδα που αμφισβητούν εθνικούς της μύθους που κανείς δεν έχει τολμήσει να θίξει, σημαίνει ότι αυτή η χώρα έχει ανακτήσει τη σχέση της με την κριτική σκέψη, την οποία αυτή πρώτη εισήγαγε στην αρχαιότητα, αλλά μετά ενέσκηψαν αυτοκρατορίες, πατριαρχίες και δεσποτείες (βυζαντινές και οθωμανικές), που την ισοπέδωσαν.

Από την εθνική επανάσταση και μετά, εδώ και 200 χρόνια, καλλιεργήθηκαν μια σειρά μύθοι που εξυπηρετούσαν σκοπιμότητες οι οποίες σήμερα όχι μόνο είναι αχρείαστες αλλά αποτελούν εμπόδιο στην κατανόηση της ιστορίας μας, στη σχέση μας με το παρόν και στη χάραξη της πορείας μας στο μέλλον. Όσοι συνεχίζουν να καρπώνονται οφέλη από αυτές τις σκοπιμότητες, κάνουν τα πάντα να εμποδίσουν την κριτική τους ως βλάσφημη, προδοτική και ξενόδουλη. Είναι οι ίδιοι που επιτίθενται στον διαφωτισμό, στον οποίο βασίστηκε η αναγέννηση της κριτικής σκέψης, ξαναπιάνοντας το νήμα του αρχαιο-ελληνικού πνεύματος που διακόπηκε από τον σκοταδισμό. Κραδαίνοντας τη σημαία του χριστεπώνυμου έθνους και με την απειλή του αφορισμού και του προδοτικού αναθέματος, έχουν προσπαθήσει να επιβάλουν τους μύθους τους όλα αυτά τα χρόνια.

Φαίνεται, όμως, ότι η ισχύς των δυνάμεων του σκοταδισμού στη χώρα μας έχει αρχίσει να εξασθενεί. Αυτό δείχνουν όλες αυτές οι φωνές που ακούγονται, αμφισβητώντας ανοιχτά τούς εθνικούς μύθους.

Ξεκινούν από την ίδια την εθνική επανάσταση που ΔΕΝ ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα και ΔΕΝ πρωτοστάτησε κανείς Παλαιών Πατρών, ενώ ο ηρωισμός των επαναστατών ΔΕΝ ήταν πάντα άδολος, αφού και κατέσφαξαν την Τριπολιτσά και «σφάχτηκαν» μεταξύ τους, για να τους σώσουν την τελευταία στιγμή οι ξένοι.
Αμφισβητούν μορφές σαν του Βενιζέλου που ΔΕΝ ήταν ακριβώς πολιτική διάνοια, αφού έκανε το τραγικό λάθος της μικρασιατικής εκστρατείας, που ΔΕΝ ήταν δικαιολογημένη, αφού εισέβαλε σε τουρκικά εδάφη διεξάγοντας καθαρά επιθετικό πόλεμο, τον οποίο ΔΕΝ παραδέχονται μέχρι σήμερα οι Έλληνες (μια ζωή θύματα) και ΔΕΝ αναφέρεται σε κανένα βιβλίο ελληνικής ιστορίας.
Απογαλακτίζονται από την αριστερή παράδοση και ανασύρουν το πέπλο των πολιτικών (και όχι μόνο) εγκλημάτων του «ηρωικού ΚΚΕ» που συμμετείχε σε έναν αιματηρό εμφύλιο, τον οποίο ευτυχώς έχασε γιατί θα τρώγαμε σιδηρούν παραπέτασμα που θα το θυμόμασταν μια ζωή.
Βλέπουν ψύχραιμα την πονεμένη ιστορία της Μεγαλονήσου για να διακρίνουν και τις ευθύνες των Ελληνοκυπρίων στη διαίρεση του νησιού, την οποία ΔΕΝ προκάλεσαν αναγκαστικά οι Τουρκοκύπριοι.
Δίνουν κριτική υποστήριξη στον Τσίπρα για το μακεδονικό και ΔΕΝ στρατεύονται σε ένα άκριτο αντισυριζέικο μέτωπο, που κατέβηκε στον δρόμο με τους περικεφαλαιοφόρους μακεδονομάχους.
Δεν φοβούνται να αναγνωρίσουν την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Θράκης (μαζί με τους Πομάκους και τους Ρομά), και θα υποστηρίξουν κριτικά τον Μητσοτάκη όταν έρθει και η δική του ώρα για συμβιβασμό στα ελληνο-τουρκικά (όπως έκανε ο Τσίπρας στο μακεδονικό).

Η κριτική σκέψη ανοίγει το δρόμο της χώρας στο μέλλον. Μπορεί να την τολμούν λίγοι στην αρχή, αλλά θα γίνονται όλο και πιο πολλοί. Επενδύστε σε αυτή!

 

Πάρθεν
Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.
Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κι είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.
Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.
Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απέ την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν’ αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν».
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιαννίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.
Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Ρωμανία πάρθεν.»

Από όλον τον κατακερματισμένο Ελληνισμό, ο ποιητής Κ.Π Καβάφης εστιάζει ιδιαίτερα στους Πόντιους, "τους Γραικούς τους μακρινούς εκείνους", που αναλαμβάνουν "με την παράξενή τους γλώσσα" να εκφράσουν όλη την θλίψη της άλωσης. Μάταιες οι ελπίδες τους για σωτηρία. Οταν γράφεται αυτό το ποίημα (1921) είχε ήδη αρχίσει η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Romani

Ήρθαν από τη βόρεια Ινδία πριν από πολλούς αιώνες (ανάμεσα στο 500 και το 1.000 μ. Χ). Πέρασαν από το Αφγανιστάν, την Περσία, την Αρμενία, έφτασαν στην Ανατολία κι από εκεί μέχρι τον 15ο αιώνα είχαν ολοκληρώσει τη μετανάστευσή τους σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Χτες μετά τη λήξη ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που έγινε χωρίς φιλάθλους και κάφρους, ελάχιστοι κάφροι χωρίς μάσκα και χωρίς άδεια βρέθηκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο και επιτέθηκαν φραστικά προσβάλλοντας τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές της ομάδας τους.

Στα εκπαιδευτικά πράγματα της χώρας οι προοπτικές είναι πολύ δυσμενείς. 
Είναι δυσμενείς, γιατί η πολιτική ηγεσία επιδιώκει απλώς να δείχνει ότι παράγει έργο στέλνοντας συνεχώς φιρμάνια. Πχ. στείλτε μας τον Εσωτερικό Κανονισμό, τον οποίο θα φτιάξετε σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, τον Σύλλογο Γονέων, το 15μελές και τον δήμο. Πού θα συναντηθούν όλοι αυτοί, κ. Μακρή; Πότε; Για πόσο χρόνο;

google news iconΤο Social-Lib είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε άμεση ενημέρωση και πρόσβαση στην αρθρογραφία: Social-Lib.gr - Google News .

Έγραψαν Πρόσφατα

Κοινωνικός Φιλελευθερισμός

Το Social.lib είναι ένας δικτυακός τόπος συζήτησης και ανάδειξης των καθημερινών οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών ζητημάτων υπό το πρίσμα του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.