Τους όρους προοδευτικός και συντηρητικός τούς έχουμε καταχραστεί και γι’ αυτό τους έχουμε αφαιρέσει κάθε έννοια και κάθε ουσία.
Θα κάνω εδώ μια απόπειρα να εξηγήσω τι σημαίνει συντηρητικό σχολείο και πώς αυτό σχετίζεται με την αποτελμάτωση και την παρακμή της χώρας.
Λένε κάποιοι πως συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που μεταφέρει και επιβάλλει συντηρητικές αντιλήψεις.
Πολύ σωστά! Ποιες είναι όμως οι συντηρητικές αντιλήψεις; 
Συντηρητική αντίληψη είναι αυτή που θέλει το σχολείο ένα μηχανισμό απλής παράδοσης και εξέτασης μαθητών.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που απλώς διεκπεραιώνει τις εντολές της διοίκησης εντός των ορισμένων προθεσμιών.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που ενδιαφέρεται για την άνεση και τη βολή των εκπαιδευτικών.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που αντιμετωπίζει τους μαθητές σαν μονάδες και μάλιστα ενοχλητικές.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που δεν αντιμετωπίζει κάθε παιδί σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα και που δεν ασχολείται με τα προβλήματα που βασανίζουν κάθε παιδί.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που δεν επιδιώκει να αλλάξει τη ζωή και του τελευταίου παιδιού του.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που απλώς διεκπεραιώνει τις υποχρεώσεις του αδιαφορώντας για τις προσωπικές ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες κάθε μαθητή.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που δεν επιδιώκει να αλλάξει την ταυτότητα κάθε μαθητή και μαθήτριας και να τους ανοίξει τα φτερά προς ένα δικό τους, ιδιαίτερο, αύριο.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που ασχολείται με τον μισθό των εκπαιδευτικών και όχι με τον μισθό αύριο των μαθητών του.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που λειτουργεί ως συντεχνιακή ομάδα με μοναδικό της ενδιαφέρον την καλοπέραση των εκπαιδευτικών.
Συντηρητικό σχολείο είναι αυτό που συντηρεί τη σημερινή αθλιότητα.
Και συντηρητικοί εκπαιδευτικοί είναι όλοι αυτοί που τον υπηρετούν, είτε ψηφίζουν ΝΔ είτε ΣΥΡΙΖΑ είτε ΚΚΕ είτε ΚΙΝΑΛ.
Ναι, κύριοι συνάδελφοι, μπορείτε να συγκρούεστε για τα μικροκομματικά σας συμφέροντα, αλλά είστε όλοι συντηρητικοί, είστε συνένοχοι και συνδημιουργοί της ταφόπλακας που θα σκεπάσει το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας που μας φιλοξενεί. 

Τα τελευταία τρία χρόνια βιώνουμε μία πρωτόγνωρη συγκυρία στον χώρο της εκπαίδευσης. Ασφαλώς δεν είναι μόνο η εκπαίδευση που χειμάζεται από την πανδημία, αλλά είναι ο χώρος του σχολείου κατ’ εξοχήν ευαίσθητος, αν σκεφτούμε ότι αναφερόμαστε στα παιδιά μας, σε ηλικίες δηλαδή που θέλουν να ζήσουν, να αθληθούν, να κυκλοφορήσουν, να ερωτευτούν. Τα παιδιά μας αυτά τα χρόνια έχασαν τον βηματισμό τους, σκόνταψαν και βρέθηκαν εκτεθειμένα σε πρωτόγνωρες καταστάσεις από τις οποίες λαβώθηκαν ψυχικά και υστέρησαν στη μορφωτική τους προσπάθεια. Αποπροσανατολίστηκαν. Έμειναν μετέωρα στο κενό να δειλιάζουν και να αδυνατούν να προχωρήσουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. 
Στις δυσκολίες αυτές η κυρία στήριξη είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι κι αν σκεφτούμε τον κόπο και τις δυσκολίες των γονιών μαζί με την αδυναμία τους συχνά να ανταποκριθούν στη μεγάλη τους πλειονότητα στον παιδαγωγικό τους ρόλο, μένει στους δασκάλους η κυρία αν όχι όλη η ευθύνη να σταθούν δίπλα στα παιδιά μας
Σε αυτήν τη συγκυρία άλλοι εκπαιδευτικοί ανταποκρίθηκαν στον νέο αυτόν ρόλο, ενώ άλλοι φάνηκαν ανεπαρκείς. Ένας παράγοντας που δυσχέρανε αυτήν τη λειτουργία του δάσκαλου στον καιρό του covid υπήρξε η εκπαιδευτική πολιτική, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο έντονων κομματικών αντιπαραθέσεων. Τόσο η πολιτεία όσο και τα κόμματα πλειοδότησαν σε ανεύθυνο λαϊκισμό και έθεσαν ως πρώτιστο στόχο τους την αποκόμιση μικροκομματικών ωφελημάτων από την εκπαιδευτική συγκυρία. Έτσι όμως συνέβαλαν πάρα πολύ στη διόγκωση των εκπαιδευτικών δυσχερειών και στην επιδείνωση των προβλημάτων με τα οποία ήρθαν αντιμέτωπα τα παιδιά μας. 
Από τη μεριά της η κυβέρνηση χωρίς να λάβει υπόψη της τη δυσμενή συγκυρία εισήγαγε νέα μέτρα, τα οποία απαιτούσαν ήρεμο εκπαιδευτικό κλίμα και κοινωνική συναίνεση. Τράπεζα θεμάτων, αυστηροποίηση των κριτηρίων προαγωγής στη δευτεροβάθμια και εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση υπήρξαν καταλύτης για την πόλωση στον χώρο της εκπαίδευσης. Από τη μεριά της η εκπαιδευτική κοινότητα, μουδιασμένη στην αρχή του κύματος της πανδημίας, βρήκε τον βηματισμό της και γρήγορα κατόρθωσε να αντεπεξέλθει στις νέες δυσκολίες και στη δυσχερή συνθήκη της τηλεκπαίδευσης. Στη μεγάλη τους πλειονότητα οι εκπαιδευτικοί επιτέλεσαν ένα μικρό θαύμα. Εκπαιδεύτηκαν σε μία νέα τεχνολογία, βρήκαν τον υλικό εξοπλισμό και κατόρθωσαν να βρεθούν ξανά σε επαφή, αυτήν τη φορά εξ αποστάσεως, με τους μαθητές τους. Λιγοστοί και κυρίως οι κομματικές- συνδικαλιστικές παρατάξεις φάνηκαν κατώτεροι των εξαιρετικών περιστάσεων προβάλλοντας ποικίλες προφάσεις και επιδεικνύοντας μιαν απαράδεκτη μικροπολιτική διάθεση. Δυστυχώς για τους συνδικαλιστικούς αυτούς κύκλους η εκπαιδευτική κοινότητα ήρθη στο ύψος των κρίσιμων περιστάσεων και τους εξέθεσε αφήνοντάς τους στο περιθώριο. Σταδιακά το σχολείο ξαναβρήκε τους ρυθμούς του και με το πέρασμα των πρώτων κυμάτων της πανδημίας επανήλθε η εκπαιδευτική κοινότητα στον φυσικό της χώρο. 
Τώρα πλέον οι λιγοστές φωνές που ακόμη ακούγονται να αντιδρούν στην παροχή του εκπαιδευτικού έργου φαντάζουν ολοένα και πιο αποδυναμωμένες, ολοένα και πιο απομονωμένες. Η εκπαιδευτική κοινότητα έχει προχωρήσει μπροστά και έχει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό φανεί αντάξια των δυσκολιών που συναντήσαμε ως κοινωνία και ως εκπαιδευτικοί λειτουργοί. 
 

Έχω ένα συνάδελφο που τον εκτιμώ πολύ. Ασχολείται με πάθος με μία ποδοσφαιρική ομάδα.  Κάποια στιγμή τον ρώτησα πώς εξηγεί όλη αυτή τη βία και την αλητεία που επιχωριάζει στα γήπεδα κυρίως του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Μου απάντησε αμέσως ότι αυτός που συχνάζει στα γήπεδα ως οπαδός χάνει τη λογική του, χάνει τα μυαλά του τις ώρες που βρίσκεται σε κάποια εξέδρα.  Επέμεινα ως εκπαιδευτικός να μου πει αν πιστεύει ότι υπάρχει λύση για αυτό το πρόβλημα. Χωρίς καθυστέρηση μου απάντησε ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι σαν τους ναρκομανείς. Η όποια προσπάθεια είναι σχεδόν καταδικασμένη. 
Από χτες όλη η χώρα και κυρίως η Θεσσαλονίκη θρηνεί την απώλεια ενός παιδιού ακριβώς από τον χουλιγκανισμό ο οποίος έχει απλώσει τα δίχτυα του σε όλες τις μεγάλες πόλεις και όχι μόνο.  
Τα κόμματα που κυβέρνησαν πάντοτε σκέφτονταν τις ψήφους που εκφράζει η κάθε μικρή ή μεγάλη ομάδα και για αυτό πάντοτε επιδείκνυαν ασυγχώρητη αδιαφορία για την αντιμετώπιση του αθλητικού χουλιγκανισμού. Στον χώρο αυτό τεράστια είναι και η ευθύνη του ειδικού τύπου, λιγότερο του γραπτού πλέον και περισσότερο του ηλεκτρονικού.Τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις πού εκπέμπουν μέσω διαδικτύου καιόχι μόνο, σπέρνουν κάθε βράδυ, κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι το μίσος και τον φανατισμό κατά των άλλων, κατά των αντιπάλων. Καμία κυβέρνηση, καμία αστυνομική ηγεσία δεν ενδιαφέρθηκε σοβαρά για την πάταξη του προβλήματος. 
Καμιά φορά τα σαββατοκύριακα παρακολουθώ κανέναν αγώνα ποδοσφαίρου από το βρετανικό νησί. Ζηλεύω τα γεμάτα γήπεδα, τα τραγούδια που ακούγονται, τις οικογένειες που με διαφορετικά χρώματα κασκόλ παρακολουθούν δίπλα-δίπλα. Ζηλεύω ακόμη περισσότερο το χειροκρότημα που εισπράττει ο αντίπαλος όταν γίνεται αλλαγή καθώς και την απουσία υβριστικών συνθημάτων σαν αυτά που κυριαρχούν στα ελληνικά γήπεδα σε όλη τη διάρκεια ενός αγώνα αλλά και πριν και μετά. Κάποτε η θυγατέρα μου ζήτησε να την συνοδεύσω σε έναν αγώνα της ομάδας μας και δεν της χάλασα το χατίρι. Βγάλαμε διαδικτυακά εισιτήρια και πήγαμε να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα με μία επαρχιακή ομάδα ο οποίος προμηνούσε την απουσία κάθε μορφής βίας. Το θέαμα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Είδαμε 9 γκολ και φεύγοντας ζήτησα τις εντυπώσεις της. Μου είπε ότι δεν της άρεσε η ατμόσφαιρα, γιατί κοντά σε μας κάθονταν δύο τρεις νεαροί οι οποίοι έβριζαν διαρκώς τους παίκτες και των δύο ομάδων, τους διαιτητές, τους παράγοντες κτλ. Μάλιστα τους παρατήρησα μία ή δύο φορές και τους ζήτησα να σταματήσουν. Ενώ το υποσχέθηκαν, αμέσως μετά συνέχιζαν την ίδια αθλιότητα. 
Τι δέον γενέσθαι;
Τη βασική δουλειά πρέπει να την αναλάβουν τα σχολεία. Ανάπτυξη του αθλητικού πνεύματος, εξαφάνιση του φανατισμού και εμπλοκή με τον αθλητισμό όλων των παιδιών. Συνήθως οι αθλητές είναι πιο ισορροπημένοι χαρακτήρες και απέχουν από τη βία.Έπειτα η πολιτεία χρειάζεται να τιμωρεί αμείλικτα τους αλήτες των γηπέδων με ισόβιο αποκλεισμό από αυτά αλλά και με αυστηρές ποινές.Κάμερες παντού για να εντοπίζεται αυτός που βρίζει μέσα στο γήπεδο ή που εκτοξεύει αντικείμενα κατά οποιουδήποτε.
Η βία έχει τοξινώσει όλους τους χώρους της δημόσιας αλλά και της ιδιωτικής ζωής. Από το σπίτι του διπλανού μας μέχρι την αίθουσα του Κοινοβουλίου παντού συχνάζει η βία και κυριαρχεί επικαλύπτοντας οποιαδήποτε άλλη παράμετρο ενός ιδιωτικού ή δημόσιου γεγονότος. Η αναπαραγωγή μάλιστα από τον ηλεκτρονικό τύπο της παραμικρής άσκησης βίας ερεθίζει τους αμέτοχους και από θεατές τούς μετεξελίσσει σε επίδοξους χρήστες βίας και σε αυριανούς εγκληματίες. 
Είμαστε μια κοινωνία σε παρακμή. Οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει. Το άτομο εξελίσσεται σε άγριο θηρίο που επιτίθεται για ασήμαντη αφορμή.
Κάποτε αυτό πρέπει να τελειώσει.
 

Απόψε, Κυριακή βράδυ 14 Νοεμβρίου, έξω από το υπέροχο κτίριο του ΟΛΥΜΠΙΟΝ, στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αντιεμβολιαστών οι οποίοι εμπόδιζαν τους φιλότεχνους να εισέλθουν στον χώρο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πετούσαν χάρτινα τρικάκια, χόρευαν σαν χιμπατζήδες και τραγουδούσαν ...αντιστασιακά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. 

Πρόκειται για μία σειρά από φαινόμενα και συμπεριφορές που δημιουργούν την αίσθηση ότι μία τέλεια σύγχυση έχει επικαλύψει τον πολιτισμό, την πολιτική καθώς και την ιστορία αυτού του τόπου. Είναι γεγονός ότι η κληρονομιά που είχε συνδεθεί με την αντίσταση εναντίον της δικτατορίας και με τους αγώνες για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των προηγούμενων δεκαετιών την τελευταία δεκαετία έχει γίνει αντικείμενο υπεξαίρεσης και η πλαστογράφηση της ιστορίας και του πολιτισμού από αντιδημοκρατικές και ακροδεξιές ομάδες οι οποίες μέσα στη βαθιά αμορφωσιά και πολιτική σύγχυση που τις διακατέχουν καπηλεύονται και εκμεταλλεύονται ανερυθρίαστα όλο το πολιτιστικό απόθεμα, όλη την πολιτιστική παραγωγή του τόπου που δημιουργήθηκε στην προσπάθεια για την ελευθερία και την απόσειση της δικτατορίας.  

Τις πταίει; Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτήν την παραχάραξη και την πλαστογράφηση της πολιτιστικής παραγωγής των δημιουργών του τόπου μας;

Οι ρίζες αυτής της νόθευσης και υπεξαίρεσης των μορφωτικών αγαθών που παρήγαγε ο τόπος από τους εχθρούς της δημοκρατίας και των ελευθεριών, από τους οπαδούς των ακροδεξιών εγκληματικών συμμοριών που ευτυχώς αυτήν την περίοδο βρίσκονται στις φυλακές, οι ρίζες λοιπόν αυτού του φαινομένου πρέπει να αναζητηθούν στη λυμφατική και άνυδρη παιδεία πού παρέχουν τα σημερινά σχολεία στα παιδιά και τους νέους μας. Πριν λίγες μέρες διδάσκοντας ένα κείμενο ποιητικό σε τάξη του σχολείου μου και μιλώντας για τον πολιτισμό ρώτησα τα παιδιά μου αν γνωρίζουν τον Στάθη Ψάλτη. Σχεδόν όλα απάντησαν καταφατικά. Ακολούθως ρώτησα αν γνωρίζουν τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Κανένα παιδί δεν τον γνώριζε. 

Ευθυνόμαστε λοιπόν εμείς, οι γονείς και οι δάσκαλοι των σχολείων, για την παιδεία που δεν προσφέρουμε και για τη στεγνή εκπαίδευση που παρέχουμε αντί για καλλιέργεια. 

Ωστόσο, πρέπει να γίνει μία διάκριση. Πολλοί συνάδελφοι στα νηπιαγωγεία, στα δημοτικά και στη μέση εκπαίδευση κάνουν θαυμάσια δουλειά και χρησιμοποιώντας ακόμη και πολύ σύγχρονες διδακτικές μεθόδους καλλιεργούν σε ικανό αριθμό μαθητών τις ευαισθησίες και την αισθητική καθώς και την αγάπη για τα δικαιώματα και τη δημοκρατία. 

Όμως στη μεγάλη πλειονότητα των παιδιών, των αυριανών δηλαδή πολιτών και ψηφοφόρων, τις μορφωτικές και αισθητικές αξίες διαμορφώνει και εγκαθιστά αυτό που ονομάζουμε μαζική κουλτούρα ή βιομηχανία του θεάματος. Απέναντι σε αυτό το πολύ ισχυρό κύμα κακογουστιάς και εμπορευματοποιημένης δήθεν τέχνης, χρειάζεται πανστρατιά από όλους τους φορείς αγωγής, από την οικογένεια, το σχολείο καθώς και από την κοινότητα των ανθρώπων των τεχνών και των επιστημών. 

Κάτι τέτοιο δεν γίνεται παρά μόνο από μεμονωμένους δασκάλους και καλλιτέχνες. Ωστόσο δεν μπορούμε να εξισώνουμε όλους τους λειτουργούς της εκπαίδευσης και της τέχνης και να εκμηδενίζουμε τις προσπάθειες και τα αποτελέσματα αυτών των προσπαθειών. Αν ξεφυλλίσουμε τα προγράμματα των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων που παρέχουν στους δημότες τους κατά τη θερινή περίοδο οι δήμαρχοι, θα διαπιστώσουμε ότι οι Ψωμιάδηδες και οι «δημοκρατικοί» δήμαρχοι προσφέρουν συναυλίες από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές των παραλιακών καψουρομάγαζων και παραστάσεις του ποδαριού από πρωταγωνιστές δημοφιλών τηλεοπτικών σειρών. Προσφέρουν δηλαδή την ευκαιρία σε όλους αυτούς να κάνουν αρπαχτές συνδυάζοντάς τες με τις καλοκαιρινές τους διακοπές. 

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο μπορεί να ερμηνευθεί η ύπαρξη ενός τόσο ισχυρού κινήματος σκοταδισμού, αντιεμβολιαστών και οπαδών μεσαιωνικών δεισιδαιμονιών. 

 

Το νόημα και η σημασία της δεξιότητας και της υποστήριξης του μαθητή για την οικοδόμησή της

Στο 1ο μέρος του κειμένου περιέγραψα με συνοπτικό τρόπο τη σημασία της ιδέας των εργαστηρίων δεξιοτήτων, που θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία για τη στροφή του σχολείου από τη μεταφορά πληροφοριών στους μαθητές σε υποστήριξή τους για την ανάπτυξη δεξιοτήτων αναγκαίων στη σύγχρονη ζωή, όπως είναι η δεξιότητα επίλυσης προβλημάτων. Δυστυχώς ο τρόπος και το περιεχόμενο της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, καθώς και η οργάνωση των εργαστηρίων στη σχολική ζωή δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Προδιαγράφουν την ακύρωση των στόχων του εγχειρήματος. Παράλληλα παρουσιάστηκε ένας άλλος δρόμος που θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του.

Αλλά στην Ελλάδα δεν υφίσταται η έννοια του μεσοπρόθεσμου σοβαρού σχεδιασμού. Αυτός ο άλλος δρόμος, ή όποιος διαφορετικός μπορεί να προταθεί, οφείλει να πάρει υπόψη του από τη μια μεριά τον στόχο (δεξιότητες των μαθητών) κι από την άλλη τη πραγματικότητα των εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες, την παιδαγωγική και διδακτική τους νοοτροπία και αντίληψη, η οποία δεν περιέχει ούτε την έννοια της δεξιότητας ως περιεχόμενο της δουλειάς τους ούτε πολύ περισσότερο τη διδακτική ικανότητα να την υπηρετήσουν. Κατά συνέπεια η πορεία για ένα σχολείο που να στοχεύει στην ανάπτυξη δεξιοτήτων περνά σε πρώτο βήμα από την αναγνώριση, κατανόηση και εξοικείωση των εκπαιδευτικών με αυτές τις δύο κρίσιμες και βασικές έννοιες: την έννοια της δεξιότητας και την έννοια της υποστήριξης του μαθητή στην οικοδόμησή της.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περιμένω από την πολιτική και παιδαγωγική ηγεσία του υπουργείου να επανεξετάσει τη διαχείριση που κάνει στο θέμα των εργαστηρίων δεξιοτήτων. Η μέχρι σήμερα πρακτική της δεν προδιαθέτει για κάτι τέτοιο. Αν συνυπολογίσουμε επίσης την αφωνία των παιδαγωγικών τμημάτων και της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών τους, τότε το τέλμα είναι προδιαγεγραμμένο. Ωστόσο υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί (λίγοι ως ποσοστό και διάσπαρτοι) που μόνοι τους ή σε μικρές ομάδες επιχειρούν να φέρουν τις δεξιότητες πάνω στο παιδαγωγικό τραπέζι. Σ’ αυτούς κυρίως απευθύνεται το 2ο μέρος, με τη σκέψη πως αν δεν συναντηθούμε σ’ αυτή την προσπάθεια, αν δεν δημιουργηθεί ένα διακριτό παιδαγωγικό ρεύμα μέσα στους εκπαιδευτικούς που να εμπνέεται και να εργάζεται σ’ αυτή τη νέα προσέγγιση, να την επιδιώκει και να την μελετά, θεωρώ πολύ χλωμό να αλλάξει η πορεία του σχολείου. Σ’ αυτούς, κυρίως, τους εκπαιδευτικούς απευθύνεται το δεύτερο μέρος αυτού κειμένου, όπου παρουσιάζεται ένα παράδειγμα εφαρμογής μέσα στην τάξη για την εκπαίδευση των μαθητών στην επίλυση προβλημάτων.

Το παράδειγμα έχει ως στόχο να δώσει μια όσο γίνεται πιο σαφή περιγραφή του τι εννοώ δεξιότητα και υποστήριξη του μαθητή. Κι αυτό για να συνεννοηθούμε και όχι για να συμφωνήσουμε εξαρχής. Η σύγκλιση στις έννοιες και προσεγγίσεις που είναι απαραίτητες για τα εργαστήρια δεξιοτήτων, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από ολοκληρωμένες και συστηματικές διαδικασίες εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών (σαν κι αυτές που αναφέρθηκαν στο 1ο μέρος).


Διαβάστε την συνέχεια στο metarithmisi.gr

google news iconΤο Social-Lib είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε άμεση ενημέρωση και πρόσβαση στην αρθρογραφία: Social-Lib.gr - Google News .

Έγραψαν Πρόσφατα

Κοινωνικός Φιλελευθερισμός

Το Social.lib είναι ένας δικτυακός τόπος συζήτησης και ανάδειξης των καθημερινών οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών ζητημάτων υπό το πρίσμα του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού.